செவ்வாய், 21 மே, 2019

சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் : பெரியாரும் தலித்துகளும் இதுவரை வெளிவராத சில தகவல்கள்



 

 

நூல்             : பெரியார் தலித்துகள் முஸ்லீம்கள் தமிழ்த் தேசியர்கள்

ஆசிரியர்      : அ. மார்க்ஸ்

வெளியீடு     : அடையாளம் பதிப்பகம்.

 

விலை: 160. பக்கங்கள்: 175

 

 

(“திராவிடர் கழகத் தலைவர் மதிப்பிற்குரிய ஆசிரியர் கி.வீரமணி அவர்களுக்கு’’ எனக்கூறி, நூலாசிரியரால் அர்ப்பணிக்கப்பட்டது இந்நூல்).

பெரியாரையும் திராவிடர் இயக்கத்தையும் தலித்துகளுக்கு எதிராக நிறுத்தும் போக்கொன்றைச் சில ஆண்டுகளாக ஒரு சிலர் மேற்கொண்டுவருவதை நாம் அறிவோம். யாரும் விமர்சனத்திற்கு அப்பாற்பட்டவர்கள் அல்ல. தலித் பிரச்சினையில் திராவிட இயக்கத்தின் போதாமை குறித்து ஆக்கப்பூர்வமான விமர்சனங்களை ஒருவர் முன்வைத்தால் அதை யாரும் தவறு எனச் சொல்ல முடியாது. ஆனால், பார்ப்பன சக்திகளின் பகடைக் காயாக இருக்கும் சிலர் உள்நோக்கத்துடன் மேற்கொள்கிற இம்முயற்சி ஆபத்தானது. திராவிட இயக்கத்தவர்கள் கவனத்தில் நிறுத்த வேண்டிய ஒரு பிரச்சினை இது.

இன்னும் சிலர் பெரியாரும் சுயமரியாதை இயக்கமும் தொடக்க காலத்தில் (1920, 30களில்) தீண்டாமை ஒழிப்பில் காட்டிய ஆர்வத்தைப் பின்னாளில் காட்டவில்லை என்கிற குற்றச்சாட்டை முன்வைக்கின்றனர். விரிவான ஆய்வுகள் ஏதுமின்றி சும்மா போகிற போக்கில் இக்குற்றச்சாட்டுகள் கூறப்படுகின்றன.

1968ஆம் ஆண்டு விடுதலை இதழ்களின் ஒரு தொகுதியைச் சமீபத்தில் புரட்டிக்கொண்டிருந்தேன். ஜாதி ஒழிப்பிற்காகவும் தீண்டாமைக்கு எதிராகவும் பெரியார் மேலதிக முக்கியத்துவம் கொடுத்து இயங்கியுள்ளதை அறிய நேர்ந்தது. மத்திய அமைச்சர் ஜெகஜீவன்ராம் மற்றும் சத்தியவாணி முத்து அம்மையார் ஆகியோரின் தீண்டாமைக்கு எதிரான பேச்சுகள் முழுமையாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன. சில நாட்களில் விடுதலை இதழில் இரண்டு அல்லது மூன்று பக்கங்கள்கூட அவர்களின் பேச்சுகளால் நிரப்பப்பட்டுள்ளன.

‘கலப்புத் திருமணத்தால்தான் ஜாதி ஒழிப்பு’ என ஜெகஜீவன்ராம் அவர்கள் சென்னையில் பேசிய பேச்சு முதற்பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக வெளிவந்துள்ளது (12.10.1968). டில்லியில் நடைபெற்ற தாழ்த்தப்பட்டவர் நல மாநாட்டில் சத்தியவாணி முத்து அம்மையார் கலந்துகொண்டதும் அங்கே அவர் பேசியதும் முதற் பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியாக விரிவாகப் பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளன (அக்டோபர் 10, 1968). அதே இதழில் ‘தீண்டாமைக் கொடுமை’ எனப் பெரியார் தலையங்கம் எழுதியுள்ளார். காங்கிரசின் போலித்தனம், வட்டமேசை மாநாட்டில் காந்தி தானே தாழ்த்தப்பட்டவர்களின் பிரதிநிதி எனச் சொன்னதை அண்ணல் அம்பேத்கர் மறுத்தது ஆகியன அதில் சுட்டிக் காட்டப்பட்டுள்ளன.

எனது லட்சியமெல்லாம் எந்தக் காரியம் செய்தாவது நமது சமுதாயத்தின் இழிவு நீக்கப்பட வேண்டுமென்பதுதான். அது ஜப்பானால் முடியுமா, ஜெர்மனால் முடியுமா, ரஷ்யாவால் முடியுமா, பாகிஸ்தானால் முடியுமா என்பது பற்றி இன்றைய நிலையில் நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கத் தேவை இல்லை. யாரால் முடியுமோ அவர்களை அழைத்து நாம் ஆட்சியை அவர்களிடம் ஒப்படைத்து அதில் இழிவற்ற குடிகளாக இருக்கலாம் என்பதே என் கருத்து.

தீண்டாமைக் குற்றத் தடுப்புச் சட்டங்கள் (PCR சட்டம், வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டம் முதலியன) நீக்க வேண்டுமென ஆதிக்க ஜாதிக் கட்சிகள் இன்று கோருகின்றன. தீண்டாமைக் குற்றங்களுக்காகத் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் சட்டமன்ற, பாராளுமன்றத் தேர்தல்களில் போட்டியிடக்கூடாது என அன்றைய மத்திய அரசு ஒரு முயற்சி மேற்கொண்டது. அதை முழுமையாக ஆதரிக்கிறார் பெரியார். இந்தியாவில் தீண்டாமை எந்த அளவிற்கு கைக்கொள்ளப்பட்டு வருகிறதென்பதை மதிப்பிட மத்திய அரசாங்கத்தால் நியமிக்கப்பட்ட கமிட்டி தன் இடைக்கால அறிக்கையில் தீண்டாமை (குற்றங்கள்) சட்டத்தின் கீழ் தண்டிக்கப்பட்டவர்கள் பார்லி மென்ட், மாநில சட்டசபைகள் முதலியவற்றில் உறுப்பினர்களாகக் கூடாதென்றும் விலக்கப்பட வேண்டும் என்றும் குறைந்தபட்சத் தண்டனை இவ்வளவு என்று நிர்ணயிக்கப்பட வேண்டும் என்றும், வழக்குகளை வெளியே ராஜி பேசிவிட்டு விடுவதை இச்சட்டத்தின் கீழ் தடைசெய்ய வேண்டும் என்றும், தீண்டாமையை விரட்டுவதற்குத் தாலுகா மட்டத்தில் போர்டுகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்றும் சிபாரிசு செய்துள்ளது. கமிட்டியின் சிபாரிசுகள் பற்றி மாநில அரசுகளின் கருத்தறிய மத்திய மாநிலங்களுக்குக் கிடைத்ததும் தீண்டாமை (குற்றங்கள்) சட்டத்திற்குத் திருத்தங்கள் கொண்டுவர உத்தேசித்திருப்பதாகவும் தெரிகிறது....

என மிக விரிவாக இது குறித்து அன்று விடுதலை (10.10.1968) எழுதியது. இந்த அளவிற்கு விரிவாக வேறு யாரும் தமிழில் இதை விளக்கி ஆதரவு சேகரிக்க முயலவில்லை என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. கட்டுரையின் இறுதி, ஆயினும் புரட்சியொன்றினால்தான் இந்தத் தீண்டாமைக் கொடுமை ஒழிய முடியுமென்று மத்திய அமைச்சர் திரு.ஜெகஜீவன்ராம் கூறியுள்ளதை நாமும் ஆதரிக்கிறோம் என முடிகிறது.

திருச்சி மாவட்ட லால்குடி வட்டத்தில் கிராமத்தில் தாழ்த்தப்பட்டவர்கள் பொதுக் கிணற்றில் தண்ணீர் எடுக்கத் தடை உள்ளதை எதிர்த்து மத்திய அமைச்சர் ஜெகஜீவன் ராமிடம் புகார் கொடுக்கப்பட்டதையும் விடுதலை (23.10.1968) பதிவுசெய்யத் தவறவில்லை. தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்கள் கல்லூரியில் சேர மாத வருமானம் ரூ.1500/- என்கிற மேல் வரம்பை ரூ.5000/- என ஆக்கவேண்டும் என்பதையும் விடுதலை ஆதரித்து வலியுறுத்தியது. (அதே நாள்).

பெரியார் லக்னோவில் (13.10.1968) பேசிய பேச்சொன்றும் அதே நாளில் பதிவாகியுள்ளது. அதில்,

எனது லட்சியமெல்லாம் எந்தக் காரியம் செய்தாவது நமது சமுதாயத்தின் இழிவு நீக்கப்பட வேண்டுமென்பதுதான். அது ஜப்பானால் முடியுமா, ஜெர்மனால் முடியுமா, ரஷ்யாவால் முடியுமா, பாகிஸ்தானால் முடியுமா என்பது பற்றி இன்றைய நிலையில் நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருக்கத் தேவை இல்லை. யாரால் முடியுமோ அவர்களை அழைத்து நாம் ஆட்சியை அவர்களிடம் ஒப்படைத்து அதில் இழிவற்ற குடிகளாக இருக்கலாம் என்பதே என் கருத்து. நான் சொல்லுவது அபாயகரமாக இருந்தாலும் கூட சமுதாய இழிவோடு இருப்பதைவிட, அது ஒழிய போராட்டத்திற்கு ஆளாகி இறந்துபோவது நல்லது என்று கருதுகிறேன். (விடுதலை, 23.10.1968)

எனப் பெரியார் அவருக்கேயுள்ள துணிச்சலுடன் கூறியுள்ளது கவனிக்கத்தக்கது.

1968 டிசம்பர் 11 அன்று சென்னை அயன்புரத்தில் நடைபெற்ற மேயர் வேலூர் நாராயணன் அவர்கள் பிறந்த நாளில் பெரியார் ஈவெரா அவர்கள் பேசிய பேச்சு குறிப்பிடத்தக்கது. இது முழுவதும் விடுதலை (15.12.1968) இதழில் வெளிவந்துள்ளது. இதற்குப் பின்னணியாக இருந்த சில விஷயங்களை நாம் புரிந்துகொள்வது நல்லது.

தி.மு.கவின் முக்கியத் தலைவர்களில் ஒருவரான வேலூர் நாராயணன் மேயராகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டவுடன் சென்னை நகரமெங்கும் போக்குவரத்திற்கு இடையூறாகச் சாலைகளில் அமைந்திருந்த நடைபாதைக் கோயில்களை நீக்கினார். இதற்குப் பார்ப்பனர்கள் மத்தியில் கடும் எதிர்ப்பு இருந்தது. பார்ப்பன இதழ்களெல்லாம் கண்டித்து எழுதின. பெரியார் ஈ.வெ.ரா அவர்கள் மேயரின் நடவடிக்கைகளை முழுமையாக ஆதரித்து வந்தார். 1967 தேர்தலுக்குப் பிறகு தி.மு.க அரசையும் பெரியார் ஆதரித்து வந்ததை நாம் அறிவோம்.

இச்சூழலில் ஒரு விரும்பத்தகாத நிகழ்வு ஏற்பட்டது. சத்திய வாணி முத்து அம்மையாரின் மகனுக்கும் மேயர் நாராயணன் அவர்களின் மகளுக்கும் இடையே திருமண விருப்பம் இருப்பதை அறிந்தே மேயர் அம்மையாரைப் பற்றி ஜாதி சொல்லி இழிவு செய்ததாக ஒரு பேச்சு. இது ஒரு பிரச்சினையாக எழுந்த சூழலில்தான் தனது பிறந்த நாள் விழாவில் பெரியாரை அழைத்துச் சிறப்புரையாற்றச் சொல்கிறார் நாராயணன். பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டவர்களை இழிவு செய்ததாக தி.மு.கவினர் போஸ்டர் பிரச்சாரம் செய்ததை எல்லாம் அப்பேச்சில் நினைவுகூர்கிறார் பெரியார். அவரது பேச்சிலிருந்து சில முக்கியப் பகுதிகள்:

அவர் (வேலூர் நாராயணன்) அப்படிச் சொல்லியிருக்கமாட்டார். சுயமரியாதை இயக்கத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் அப்படிப்பட்ட வார்த்தைகளைச் சொல்லியிருக்கமாட்டார்கள். அப்படிச் சொல்லியிருந்தால் நான் கேட்கிறேன். மன்னிப்புக் கேட்கச் சொல்கிறேன்.

பறையன் என்றால் என்ன? பறையடிக்கிறவன் பறையன். பறையன் என்று சொல்லக்கூடாது என ஆரம்பித்தவன் நான். காந்தியார் தீண்டத்தகாதவர்களுக்குத் தனியாகப் பள்ளிக்கூடம், தனியாகக் கோயில், தனியாகக் கிணறு வெட்டுவதற்காக ரூ.55,000 அனுப்பினார். அப்போது நான் தமிழ்நாடு காங்கிரஸ் கமிட்டித் தலைவன். நான் அதை அதற்காகச் செலவிடாமல் அப்படியே வைத்துவிட்டேன். மற்ற மாகாணக்காரர்களெல்லாம் செலவழித்துத் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களுக்குத் தனியாகக் கேணி, கோயில், பள்ளிக்கூடம் கட்டினார்கள். நான் காந்தியாருக்கு எழுதினேன். நாம் அவர்களுக்கு இவையெல்லாம் தனியாகச் செய்து கொடுப்பதாக இருந்தாலும் தீண்டாமை ஒழியாது, அதற்குப் பதில் பறையன் கோயில், பறையன் கேணி, பறையன் பள்ளிக்கூடம் என்று சொல்லி மக்கள் அதையும் ஒதுக்கி வைத்துவிடுவார்கள். இதை நான் விரும்பவில்லை. நம் மக்கள் தண்ணீர் எடுக்கும் கேணிகளில் அவர்களும் தண்ணீர் எடுக்க வேண்டும். நாம் படிக்கும் பள்ளிகளில் அவர்களையும் படிக்க அனுமதிக்க வேண்டும். நம் மக்கள் போகிற கோயில்களுக்கு அவர்களும் போக உரிமை வழங்கவேண்டும் என்று எழுதினேன். அதற்கு அவர் அதுபோல் செய்யமுடியாது என்று சொல்லிவிட்டார்.

நான் பறையன் என்று கேவலமாகச் சொன்னதாகத் தாழ்த்தப்பட்ட மக்களிடம் சொல்லியிருக்கிறார்கள். நான் பல தடவை இந்தச் சொல்லைச் சொன்னாலும் அதை ஒழிப்பதற்காகச் சொன்னது தான். எலெக்ஷன் நேரத்திலே இப்படியெல்லாம் சொல்வது சாதாரணம்.

இந்த இடத்தில், பறைச்சிகளெல்லாம் ரவிக்கை போடுவதாக ராமசாமி நாயக்கர் தாழ்த்தப்பட்ட பெண்களைக் கேவலமாகச் சொன்னார் என்று கூறி நோட்டீஸ் போட்டு, தாழ்த்தப்பட்ட மக்களே அவர் ஆதரிக்கும் கட்சிக்கு ஓட்டுப் போடாதே எனக் கூறியதை நினைவுகூர்ந்த பெரியார், அப்படி அவர்களின் ரவிக்கை போடுவதை பெருமைக்குரிய மாற்றமாகவே தான் கூறியதை விளக்கினார். தொடர்ந்து, ஜாதியைப் பற்றிப் பேசுகிறவர் அத்தனைபேரும் பார்ப்பானுக்கு வைப்பாட்டி மகனேயாவான். என்னைப் பொருத்தவரை நான் பறையனாக இருப்பதைக் கேவலமாகக் கருதவில்லை. சூத்திரனாக இருப்பதைவிடப் பறையனாக இருப்பதைப் பெருமையாகவே கருதுகிறேன். எனக்குப் பிள்ளை இல்லை. பிள்ளை இல்லை என்பது பற்றி ரொம்பச் சந்தோஷப்படுகிறேன். ஒரு சமயம் பிள்ளையிருந்தால், அதுவும் பெண்ணாக இருந்தால் மாண்புமிகு சத்தியவாணி முத்து அம்மையார் மகனுக்குக் கொடுத்திருப்பேன் அல்லது சிவராஜ் மகனுக்குக் கொடுத்திருப்பேன். காதல் மணம் வேண்டுமென்கிற நீ இப்படிச் சொல்லலாமா என்று கேட்பீர்கள். காதல் ஏற்படும் முன்பே சொல்லிவிடுவேன். இது போல் தாழ்ந்த ஜாதிப் பையன்களாகப் பார்த்துக் காதல் செய் என்று சொல்லி விடுவேன். தாழ்த்தப்பட்ட மக்களைப் பற்றி அய்யா அவர்கள் (திரு.வேலூர் நாராயணன்) அப்படிக் கருதியிருப்பாரானால் அவர் முன்னேற்றக் கழகத்திலே இருப்பதற்கே லாயக்கற்றவர்தான். அவர்களைப் பார்த்துப் பறையர் என்று சொல்லிவிட்டோம். அவர்களிலே வைப்பாட்டி மகன் இல்லை. நம்மில் தான் வைப்பாட்டி மகன் என்பது. நாம் ஜாதியை ஒழிக்க வேண்டும். நம் நாட்டில் இரண்டே ஜாதிதான் இருக்கிறது. ஒன்று பார்ப்பான். மற்றது சூத்திரன். இதைத்தான் ஒழிக்க வேண்டும். இது ஒழியாமல் பார்ப்பதற்காகத்தான் பார்ப்பான், செட்டி, முதலி, நாயக்கன், கவுண்டன், படையாட்சி என நமக்குள் பல ஜாதிகளைப் பிரித்து, அதில் ஒன்றுக்கொன்று உயர்வு தாழ்வு கற்பித்து நம்மை ஒன்று சேரவிடாமல் பிரித்துவைத்திருக்கின்றான்.

நாம் தமிழர்கள், சூத்திரர்கள் அல்ல. இந்துக்கள் அல்ல என்கிற உணர்ச்சி நம் மக்களுக்கு வரவேண்டும். இன்றைய தினம் இந்தப் பேச்சுப் பேசியதற்கு அம்மையாரிடம், அய்யா மேயர் அவர்களிடமிருக்கிற அன்பைவிட அதிகமாக அன்பு கொண்டிருக்கிறேன். அம்மையாரும் பெருமைமிகு மேயரும் ஒரே கட்சியைச் சேர்ந்தவர்கள். நமக்குள் இதெல்லாம் இருக்கக்கூடாது (விடுதலை, டிசம்பர் 15, 1968)

இப்படி ஏராளமான தகவல்களை நாம் மறுவாசிப்பு செய்யவேண்டி இருக்கிறது. 1968ஆம் ஆண்டு விடுதலையின் இறுதி சில இதழ்களை மேலோட்டமாக புரட்டியபோது கிடைத்தத் தகவல்களே இவை இந்த ஆண்டில் தான் (டிசம்பர் 25) வெண்மணி கொடுமை நிகழ்ந்தது. டிசம்பர் 29, 1968 ‘விடுதலை’ இதழில் ‘‘இந்தியாவை ஆள இந்தியருக்குத் தகுதி இல்லை ஜனநாயகத்தால் ஏற்பட்ட பெருங்கேடு’’!! என முதற்பக்கத்தில் தலைப்புச் செய்தியில் இக்கொடுமை கண்டிக்கப்பட்டது. இத்தகைய கொடுமைகளைத் தடுக்க இயலாமற்போன இந்திய அரசியல் சட்டம், ஜனநாயகம் ஆகியவற்றையும் நிலவும் குற்றத் தடுப்புச் சட்டங்களின் போதாமையும் நீதிமன்றங்களையும் பெரியார் கண்டிக்கிறார். மனுதர்ம ஆட்சி ஒழிந்து மனித தர்ம ஆட்சி வேண்டும் என்கிறார். இவற்றிற்கு ஒரு பரிகாரம் வேண்டுமானால் ஜனநாயகம் ஒழிக்கப்பட்டு அரச நாயகம் ஏற்பட வேண்டும் என்று கூறிய பெரியார், தனித் தமிழ்நாடு உருவாதல், மீண்டும் நாட்டை அந்நிய ஆட்சியின்கீழ் கொண்டுவருதல், இருகட்சி ஆட்சிமுறை எனப் பல மாற்றங்களை முன்வைத்து இறுதியாக,

நம் நாட்டை நாம்தான் ஆள வேண்டும் என்பது அயோக்கியர்களும் காலிகளும் வாழத்தான் வசதி அளிக்கும். ‘தேச பக்தி என்பது அயோக்கியர்களின் கடைசிப் புகலிடம்’ - ஜான்சன் என முடிக்கிறார் (‘விடுதலை’, 29.12.1968)

‘அறிவுக்கொடி’ பிப்ரவரி 2006

(தொடரும்)

 -  உண்மை இதழ், 1-15.5.19

சிறந்த நூலிலிருந்து சில பகுதிகள் : பெரியாரும் அயோத்திதாசரும் (”நான் பூர்வ பௌத்தன்” நூலை முன்வைத்து)


நூல்            : பெரியார் தலித்துகள் முஸ்லீம்கள் தமிழ்த் தேசியர்கள்

ஆசிரியர்     : அ. மார்க்ஸ்

வெளியீடு    : அடையாளம் பதிப்பகம்.

 

 

விலை: 160. பக்கங்கள்: 175

 

 

 

ஒரு நூற்றாண்டு காலம் தமிழ்ச் சூழலில் அயோத்திதாசரின் பெயர் மறைக்கப் பட்டிருந்ததற்குக் காரணம் பெரியார் ஈ.வெ.ரா.தான் என்றொரு கருத்தை உடனடியான சில அதிகார நோக்கங் களுக்காகவும் பொருளியல் நலன்களுக்காகவும் சமீபகாலமாகச் சிலர் முன்வைத்து வருகின்றனர். இத்தகைய கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் அயோத்திதாசரும் அம்பேத்கரும் பெரியாரும் தமது எழுத்துகளிலும் செயற்பாடுகளிலும் முன்வைத்த பார்ப்பன, இந்து மத எதிர்ப்புகளை உதட்டளவிலுங்கூட முன்வைக்காதவர் களாகவும், முன்வைக்க இயலாத இடங்களில் இருப்பவர்களாகவும் உள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. இந்தக் கருத்தை அகில இந்திய அளவில் பரப்புகிற காரியத்தை ஆங்கில ‘மீடியா’வில் செயல்படுகிற தமிழ்நாட்டுப் பார்ப்பனர்கள் செய்து வருகின்றனர். இதுநாள்வரை அரசியல் களத்தில் மேற்கொள்ளப்பட்டு வந்த இந்த முயற்சி இப்போது கல்வியியல் புலத்திலும் மேற்கொள்ளப்படக்கூடிய நிலை ஏற்பட்டுள்ளது வருந்தத்தக்கதாக உள்ளது.

அயோத்திதாசரின் தமிழ் பௌத்தத்தை விளக்கும் முதல் நூல் என அறிமுகப்படுத்தப்படுகிற ‘நான் பூர்வ பௌத்தன்’ என்னும் இந்நூல் அறிவித்துக் கொண்டுள்ள இந்த நோக்கத்தை நிறைவேற்றுவதைக் காட்டிலும் பெரியாருக்கு எதிரான மேற்குறித்த அவதூறை ஆராய்ச்சி என்னும் போர்வையில் முன்வைக்கும் பணியையே நிறைவேற்றியுள்ளது.

சென்ற நூற்றாண்டு முழுமையிலும் அயோத்திதாசரின் பணியும் பங்களிப்பும் ஆய்வுத் தளத்தில், கல்விப் புலத்தில், அரசியல் களத்தில், சிறு பத்திரிகைச் சூழலில் எதிலும் கண்டுகொள்ளப்படவில்லை என்பது உண்மை. ஆனால், இதற்கான பழியை பெரியாரின் மீது சுமத்துவது அபத்தமானது மட்டுமல்ல, ஆபத்தானதுங்கூட, சென்ற நூற்றாண்டுச் சாதனையாளர்களின் பெயர்களை முன்வைப்பது அல்லது மறைப்பது என்பதற்காக ஏதோ ஒரு நிறுவனம் இருந்தது போலவும், அதற்குத் தலைவராகப் பெரியார் இருந்தது, போலவும் இக்குற்றச்சாட்டு முன்வைக்கப்படுவது நகைச்சுவையாக இருக்கிறது. இது போல வரலாற்றில் மறைந்துபோகிற அல்லது மறைக்கப்படுகிற செயல், வேறு பல சந்தர்ப்பங்களிலும் நிகழ்ந்துள்ளது. இதற்கான காரணங்களை வரலாற்றுச் சூழலில்தான் தேடவேண்டுமேயொழிய, தனியொருவர் மீது பழி சுமத்துவது அர்த்தமற்றது.

பாளையங்கோட்டையில் தூய சவேரியார் கல்லூரியின் நாட்டார் வழக்காற்றுத் துறையில் பணியாற்றுபவரும் இந்நூலாசிரியருமான முனைவர் டி.தருமராஜனும் மற்றவர்களும் பெரியார் அயோத்திதாசரை மறைத்துவிட்டார் என்பதற்குச் சொல்லும் காரணம் அயோத்திதாசர் ஒரு பறையர் என்பது (பக்.90). இப்படியான கருத்தை முன்வைப்பவர்கள் இரு கேள்விகளுக்குப் பதிலளிக்க வேண்டும்.

அவை:

1.            அயோத்திதாசர் பறையர் என்பதற்காகத்தான் பெரியார் புறக்கணித்தாரா? எனில் அவர் அம்பேத்கரை மட்டும் ஏன் கடைசிவரை உயர்த்திப் பிடித்துவந்தார்?

2.            பறையர் என்பதற்காகவே பெரியாரால் புறக்கணிக்கப்பட்டார் என வைத்துக் கொண்டாலும் ஏன் ஒரு நூற்றாண்டு காலப் பறையர் நல மேம்பாட்டு இயக்கங்களோ, இல்லை பவுத்த இயக்கங்களோ அவரையும் அவரது கொள்கைகளையும் முன்னிலைப்படுத்தவில்லை?

பெரியாருக்கும் அம்பேத்கருக்கும் நிலவி வந்த நட்பு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த ஒன்று. அம்பேத்கரின் இரு முக்கிய அரசியல் நிலைப்பாடுகளையும் (இரட்டை வாக்குரிமை, மதமாற்றம்) அதாவது சென்ற நூற்றாண்டு தலித் அரசியல் கோரிக்கைகளில் முக்கியமான இரண்டையும் முழுமையாக ஆதரித்த ஒரே தமிழ்த் தலைவர் பெரியார் என்றே சொல்ல வேண்டும். தமிழ்நாட்டில் செயல்பட்டு வந்த அன்றைய தலித் இயக்கத் தலைவர்கள் இவற்றை ஆதரிக்கவில்லை என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. இன்றைய தலித் தலைவர்களோ அயோத்திதாசரின் தமிழ் பவுத்தம் என்கிற குரலையும் முன்வைப்பது இல்லை. அம்பேத்கரின் பவுத்த மதமாற்றம் என்கிற நடைமுறையையும் கடைபிடிப்பதில்லை. சொல்லப்போனால் அயோத்திதாசர், அம்பேத்கர் என்கிற பெயர்களை உச்சரிப்பதைக் காட்டிலும் தமிழ்த் தேசியத் தலைவர்கள் மற்றும் தமிழ் அறிஞர்களின் பெயர்களைத்தான் அதிகம் உச்சரிக்கின்றனர்.

அயோத்திதாசர் முன்வைத்த பவுத்தம் தனித்துவமானது. லட்சுமிநரசு முதலான பவுத்த அறிஞர்கள் முன்வைத்த பவுத்தம், அநகாரிக தர்மபாலா போன்ற சென்ற நூற்றாண்டின் பவுத்த விழிப்புணர்வு இயக்கத்து நாயகர்கள் முன் வைத்த பவுத்தம், பெரியார், சிங்காரவேலர், இராகுல சாங்கிருத்தியாயன் முதலானோர் முன்வைத்த பவுத்தம் ஆகியவற்றிலிருந்து அயோத்திதாசரின் பவுத்தம் வேறுபட்டது. பெரியாரின் பவுத்தமும் சரி, அவரது அரசியலும் சரி, முற்றிலும் அயோத்திதாசரின் பாதையிலிருந்து வேறுபட்டவை. எது சரி என்கிற கேள்விக்கு நான் இப்போது போகவில்லை. பெரியார் அயோத்திதாசரை மறைத்தாரா என்கிற கேள்விக்குப் பதில் தேட அது தேவையுமில்லை. பெரியாரின் அரசியல் எந்த வகையிலும் அயோத்திதாசரை முன் மாதிரியாகக் கொள்ள இயலாததாக இருந்தது என்பதே இங்கு முக்கியம்.

சென்ற இரு நூற்றாண்டுகளில் இங்கு மேற்கொள்ளப்பட்ட பவுத்தப் புத்துருவாக்க முயற்சிகளின் வரலாற்றைப் பரிசீலனை செய்வது அவசியம். மாமன்னர் அசோகரது காலத்தில் இந்தியத் துணைகண்டம் முழுவதும் பரவியிருந்த பவுத்தம் இந்தியாவில் முற்றாக ஒழிக்கப்பட்டது என்பதே வரலாறு. அதன் எச்ச சொச்சங்கள், தாக்கங்கள் பிற மதங்களிலும் மக்களின் பொது நினைவுகளிலும் பதிந்திருந்த போதிலும் ஒரு நிறுவனம் என்கிற வகையில் அது இந்தியாவிலிருந்து விரட்டப்பட்டது. தூபிகளும் விகாரைகளும் அழிக்கப்பட்டன. சைவ, வைணவக் கோயில்களாகவும் அய்யனார், தருமராசர், சாஸ்தா முதலிய தெய்வங்களாகவும் மாற்றப்பட்டன. பிக்குகள் கொல்லப்பட்டனர் அல்லது விரட்டப்பட்டனர். நூற்கள் பலவும் அழிக்கப்பட்டன. புத்த கயாவும் இதர பவுத்தத் தலங்களும் இந்து மதச் சாமியார்கள் (மகந்த்கள்) கையில் சீர்குலைந்து கிடந்தன.

இந்தத் தலங்களை, குறிப்பாக புத்த கயாவை மீட்பது என்கிற நோக்குடன் கொழும்பில் 1891 மே மாதத்தில் ‘மகாபோதி கழக’த்தை நிறுவியவர் அநகாரிக தர்மபாலா, மகந்த்களை எதிர்த்து வழக்குகளைத் தொடர்ந்து லண்டன்வரை சென்று இந்திய அமைச்சரை எல்லாம் சந்தித்து இறுதியில் புத்த கயா மீட்கப்பட்ட கதை தனியானது (இதற்கான முதல் உந்துதலை அளித்தவர் எட்வின் ஆர்னால்டு).

மகாபோதி கழகத்தின் முதல் தலைவர் மலிசா கந்த விகாரையின் தலைமைப் பிக்குவும் வித்யோதயா கல்லூரி முதல்வருமான சுமங்கல மகாதேரர். பொதுச் செயலாளர் தர்மபாலா. இந்தக் கழகம் உருவாவதற்கு பெரும் உதவிகளைச் செய்தவர் எனக் கழகத்தினர் நன்றியுடன் நினைவுகூர்வது சென்னை ‘அடையாறு தியாசபிகல் சொசைட்டி’யின் நிறுவனர்களில் ஒருவரான கர்னல் ஆல்காட் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அவரும் மேடம் ப்ளாவட்ஸ்கியும் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியிலேயே தம்மைப் பவுத்தர்கள் என அறிவித்துக் கொண்டனர். தர்மபாலாவுக்கு முன்னரே ‘அய்க்யப் மகாபோதி கழக’த்தை நிறுவி, 1896 வரை அன்றைய இயக்குனராகவும் இருந்தவர் ஆல்காட்.

ஆல்காட்டின் செயற்பாடுகள் அடையாறுடன் முடிந்துவிடவில்லை. இலங்கையிலுள்ள பவுத்த அமைப்புகளுடன் அவர் நெருக்கமாகத் தொடர்பு கொண்டார். இலங்கையில் பவுத்த விழிப்புணர்வுக்கு காரணம் என இரு நிகழ்வுகளை தர்மபாலா சுட்டிக் காட்டுகிறார்.

ஒன்று: 1872ஆம் ஆண்டு இலங்கையில் பனாதூரில் கிறிஸ்தவ மிஷனரிகளுக்கும் பவுத்த பிக்குகளுக்கும் நடைபெற்ற வரலாற்றுப் புகழ்மிக்க சர்ச்சை.

இரண்டு: 1880இல் இலங்கையில் தியாசபிகல் சொசைட்டி தொடங்கப்பட்டது. ஆல்காட்டிற்கும், பிளாவட்ஸ்கி அம்மைக்கும் காலி வீதியில் மிகப் பெரிய  ‘Royal Welcome’ அளிக்கப்பட்டதாக தர்மபாலா எழுதுகிறார் Maha Bodhi Society Journal, Centenary Volume, 1991). கொழும்பில் ஆல்காட்டிற்கு ஒரு சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது குறிப்பிடத்தக்கது. ஆறு வண்ணங்களில் பவுத்தக் கொடி ஒன்றையும் ஆல்காட்தான் அமைத்துத் தந்தார் (1884).

அன்னிபெசன்ட் ஜே. கிருஷ்ணமூர்த்தியைக் ‘கண்டுபிடித்தது’ போலப் பாரம்பரியப் பவுத்தக் குடும்பம் ஒன்றில் பிறந்திருந்த ஹெவவிதர்னே தர்மபாலாவைக் கண்டுபிடித்துப் பெற்றோரின் விருப்பையும் மீறி வற்புறுத்திச் சென்னைக்கு அழைத்து வந்து பவுத்த மீட்புப் பணியில் பிளாவாட்ஸ்கி அம்மை ஈடுபடுத்திய கதை விரிவானது.

தர்மபாலாவைப் போலவே அயோத்திதாசருக்கும் பவுத்த மீட்புப் பணியில் பேருதவியாக இருந்தது கர்னல் ஆல்காட் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. அயோத்திதாசரே இதை நன்றியுடன் குறிப்பிடுகிறார். (பார்க்க அலாய்சியசின் தொகுப்பு). தனது சொந்த முயற்சியில் அவர் 1890இல் ஆல்காட்டைச் சந்தித்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்கிறார். பறையர்கள் பூர்வ பவுத்தர்கள் என்கிற தனது கருத்தை விளக்கி புத்த மதத்தை மீள் உருவாக்கம் செய்யவும் புத்தக்கோயில் ஒன்றைக் கட்டவும் உதவி கோருகிறார். சிங்கள பவுத்த அமைப்புகளுடன் அயோத்திதாசருக்குத் தொடர்பு ஏற்படுத்திக் கொடுத்த ஆல்காட் அவரை அதே ஆண்டில் இலங்கைக்கு அழைத்துச் செல்கிறார். சுமங்கல மகா தேரரிடம் பஞ்சசீல தீட்சை பெற்று பவுத்தராகத் திரும்புகிறார் அயோத்திதாசர்.

ஆல்காட்டின் அழைப்பின் பேரில் சென்னைக்கு வந்த அநகாரிக தர்மபாலாவும் குணரத்னே என்கிற தமிழறிந்த பிக்கு ஒருவரும் ஆல்காட்டின் முயற்சியில், ‘டாக்டர் அயோத்திதாசர் மற்றும் சிலரின்’ உதவியோடு சென்னை ராயப்பேட்டையில் 1898 ஆகஸ்டு 8ஆம் தேதியன்று கூட்டப்பட்ட கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டனர். அன்றுதான் ‘சாக்கைய புத்தகக் கழகம்’ தோற்றுவிக்கப்பட்டது (தொடக்கத்தில் அதன் பெயர் திராவிட புத்தக் கழகம்). கூட்டத்தில் அயோத்திதாசர் மற்றும் அவரது நண்பர்களின் முயற்சியை தர்மபாலா வெகுவாகப் பாராட்டினார். சிகாகோவைச் சேர்ந்த பவுத்த அறிஞர் டாக்டர் பால் கேரஸ் சாக்கைய புத்தக் கழகத்திற்-குத் தலைவராக இருக்கச் சம்மதித்தார்.

மீண்டும் தமது 35ஆவது பிறந்த நாளன்று (செப். 17, 1899) சென்னை வந்த தர்மபாலா ஏராளமான பொதுக்கூட்டங்களில் பேசினார். ‘மெட்ராஸ் ஸ்டான்டர்ட்’ இதழ் அவரது விரிவான பேட்டியை வெளியிட்டது. 1899 செப்டம்பர் 28ஆம் தேதியன்று ‘மகாபோதிக் கழக’த்தின் சென்னைக் கிளையைத் தொடங்கி வைத்தார் தர்மபாலா. இதற்கான தீர்மானத்தை முன்மொழிந்து எம்.சிங்காரவேலுச் செட்டி பி.ஏ. (மா.சிங்காரவேலனார்). முதல் செயலாளராகவும் அவரே பொறுப்பேற்றார். கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டாரா என்பது தெரியவில்லை. லட்சுமி நரசுவும் சிங்காரவேலரும் தொடர்ந்து இதில் இயங்கினர். 1906இல் பிக்கு நந்தராமாவை வரவழைத்துப் பவுத்த பிரசாரத்தையும் இவர்கள் மேற்கொண்டனர். இதிலெல்லாம் அயோத்திதாசர் கலந்துகொண்டாரா என்பது தெரியவில்லை. இல்லை என்றே தோன்றுகிறது. எனினும் ‘மகாபோதிக் கழக’த்திற்கும் அயோத்திதாசருக்கும் இடையில் பிளவு அதிகமாகி 1911 வாக்கில் முற்றிலும் எதிர் எதிராக இரு அமைப்புகளும் (சாக்கைய புத்தக் கழகம் _ மகாபோதிக்கழகம்) நின்றன. அதற்கான காரணங்களை அயோத்திதாசர் விளக்குவதை அலாய்சியஸ் தொகுப்பின் இரண்டாம் பாகத்தில் காண்க. இது குறித்து விரிவாக ஆய்ந்த பின்பும், மறுதரப்புக் கருத்துகளை அறிந்த பின்னுமே நாம் எந்த முடிவுக்கும் வர இயலும். (வெளியார் ஒருவர் அளித்த நன்கொடையைப் பயன்படுத்திக் கொள்வதில் பிரச்சினை ஏற்பட்டது என்றொரு கருத்து நிலவுகிறது. தர்மபாலா புத்துயிரூட்டிய பவுத்தம் சற்றே மேட்டிமைத் தன்மை வாய்ந்ததாக இருந்தது என்பது இன்னொரு கருத்து.) தமிழ்நாட்டில் மேற்கொள்ளப்பட்ட பவுத்தப் புத்துயிர்ப்பு நடவடிக்கைகளில் குறைந்த பட்சம் இருவிதப் போக்குகள் இருந்தன என்பது கவனித்தக்கது. மூன்று போக்குகள் என்றும்கூடச் சொல்லலாம். தனது அமைப்பை நியாயப்படுத்தி உலகெங்கிலுமுள்ள பவுத்த கழகங்களுக்கு அயோத்திதாசர் கொடுத்த வேண்டுகோளையும் அலாய்சியஸ் தொகுப்பு இரண்டில் காணலாம்.

எனினும் அயோத்திதாசர் சுய முயற்சியுடன் இயக்கம், இதழ், புதிய கிளைகள் மற்றும் பள்ளிகள் துவக்கம் எனத் தனது நடவடிக்கைகளைத் தனித்துவத்துடன் தொடர்ந்தார். ஆல்காட் மற்றும் அடையாறு தியாசபிகல் சொசைட்டியுடன் அயோத்திதாசரின் தொடர்புகள் தொடர்ந்தன என்றே கருத இடமிருக்கிறது. அயோத்திதாசரின் இராய்பேட்டை அலுவலகத்திற்கு இறுதிவரை மாதவாடகை ரூ.10அய் ஆல்காட்தான் செலுத்திவந்தார். ஆல்காட்டுக்கும் தர்மபாலாவுக்கம் இடையில் கருத்து மாறுபாடுகள் இதே காலகட்டத்தில் ஏற்பட்டன என்பது குறிப்பிடத்தக்கது. 1908இல் ஆல்காட் மரணமடைந்தபோது அனைத்து மதச் சடங்குகளும் நிறைவேற்றப்பட்டன. பவுத்த மதச் சடங்குகளை நிறவேற்ற அன்னிபெசன்ட் அம்மையாரால் அழைக்கப்பட்டது அயோத்திதாசர்தான் என்பதும் குறிப்பிடத்தக்கது. பவுத்தப் புத்துயிர்ப்பில் மட்டுமின்றிச் சென்ற நூற்றாண்டின் இந்துத்துவப் புத்துருவாக்க முன்னோடிப் பணிகளைச் செய்தவர்களில் ஒருவராகவும் ஆல்காட் மதிக்கப்பட்டதும் சிந்திக்கத்தக்கது.

அயோத்திதாசரின் பவுத்தமும் அவரது தோழர்களாக இருந்த லட்சுமி நரசு, அப்பாதுரையார் முதலியோரின் பவுத்தமும் வேறு வேறாக இருந்தன என்பதைத் தருமராஜனும் ஏற்றுக்கொள்கிறார் (இவர்களோடு சிங்காரவேலரையும் பின்னாளில் தமிழக அரசியலில் முக்கிய பங்காற்றிய பெரியாரையும் சேர்த்துக் கொள்ளுதல் பொருத்தம்). அதற்கான காரணத்தையும் தருமராஜன் சரியாகவே அடையாளம் காண்கிறார். ‘பகுத்தறிவு சார்ந்து, இருபதாம் நூற்றாண்டின் அறிவியல் பார்வையுடன் இவர்கள் பவுத்த சமயத்தைப் புரிந்துகொண்டு இருந்தார்கள்’ என்கிற அவரின் கூற்றை (பக்.91) நாமும் ஏற்-றுக் கொள்கிறோம். ஆனால் இவர்களது பௌத்தத்தின் மையப் பொருள் சாதி எதிர்ப்பு இல்லை என தருமராஜன் கூறுவதை நம்மால் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. தமிழ் மரபிலிருந்து பவுத்தத்தைக் கட்டமைத்தல் என்ற உத்தியை இவர்கள் சிரத்தையுடன் எதிர் கொள்ளவில்லை என்கிற கூற்றை (பக.92) வேண்டுமானால் நாம் ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், தமிழ் மரபிலிருந்து கட்டப்படக்கூடிய பவுத்தம் ‘இயற்கையாகவே’ சாதி எதிர்ப்புத்தன்மை உடையதாக இருக்கும் என்கிற அவரது நம்பிக்கையை நாம் ஏற்றுக்கொள்ள இயலாது. பவுத்தமும் சமணமும் குறிப்பிடத்தக்க அளவிற்கு வேத எதிர்ப்பு, சாதி எதிர்ப்பு ஆகிய பண்புகள் கொண்டவை. அந்தக் காரணத்தாலேயே அவை பார்ப்பன மதத்தால் அழிக்கப்பட்டன. அம்பேத்கர் உட்படப் பலரும் சொல்கிற காரணம் இது. ‘அழிக்கப்பட்டன’ எனச் சொல்லாவிட்டாலும் சைவ _ வைணவ மதங்கள் காட்டிய எதிர்ப்பின் அடிப்படை பவுத்தத்தின் சாதி எதிர்ப்புப் பண்பே என்பதை அயோத்திதாசரும் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.

பெரியாரும் இடதுசாரி அறிஞர்களும் பவுத்தத்தின் கடவுள் மறுப்புக் கூறுகளை முதன்மைப்படுத்தினர். அந்த வகையில் இவர்களிடமும் ஒரு வகையில் ஆதி பவுத்தம் குறித்த தேடல் இருந்தது. இவர்கள் முதன்மைப்படுத்திய பவுத்தத்தின் முக்கிய கூறுகள்:

1.            கடவுளை ஒப்புக் கொள்ளாமலிருப்பது.

2.            ஆன்மாவை நிரந்தரமானது என ஒப்புக் கொள்ளாதது.

3.            எந்த ஒரு புனித நூலையும் கடவுள் அருளியதாக ஒப்புக்கொள்ளாதது. வேதங்களின் பிரமாணத் தன்மையை ஏற்றுக் கொள்ளாதது.

4.            வாழ்க்கைப் பிரவாகத்தை ஒரு இடையறாத இயக்கமாக நம்புவது.

5.            பிராமண மதத்தின் ‘கர்மக் கோட்பாட்டை’ மறுப்பது, பிறப்பால் உயர்வு தாழ்வுகள் நிர்ணயிக்கப்படுவதை ஏற்றுக் கொள்ளாதது. பார்ப்பன மேலாண்மை, தீண்டாமை, சாதி ஏற்றத் தாழ்வுகள் ஆகியவற்றை மறுப்பது.

(பார்க்க: ராகுல் சாங்கிருத்யாயனின் ‘பௌத்த தத்துவ இயல்’, தேவிபிரசாத் சட்டோபத்யாயாவின் ‘லோகாயதா’, தர்மானந்த சோசாம்பியின் ‘பகவான் புத்தர்’ முதலிய நூல்கள்.)

மே, 15, 1957 அன்று சென்னை ‘மகா போதி’ கழகத்தில் நடந்த 2501ஆம் ஆண்டு புத்தர் விழாவில் பெரியார் ஆற்றிய தலைமை உரையைத் தருமராஜன் படிக்க வேண்டும். பவுத்தம் ஒரு மதமல்ல, புத்தர் ஒரு கடவுளல்ல என்கிற கருத்தை அவர் அந்த உரையில் வற்புறுத்துகிறார்.

“புத்தகர் மகானோ ரிஷியோ அல்லர். இந்தத் தன்மையை எதிர்த்தவர். அந்தக் காரணத்தினால்தான் நாம் இன்று புத்தரைக் கொண்டாடும்படியான நிலை இருக்கிறது. புத்தர் எப்படி மகானோ, ரிஷியோ இல்லையோ அதே போல் பவுத்தம் என்பதும் ஒரு மதமல்ல. ஒரு மதம் என்றால் கண்டிப்பாக அதற்கு ஒரு கடவுள் இருக்க வேண்டும். மோட்சம், நரகம் வேண்டும். ஆத்மா, பாவ_புண்ணியம் அவற்றிற்கு ஏற்றற் போல் தண்டனை இவையெல்லாம் வேண்டும். இன்னும் சிறந்த மதம் என்பதற்கு ஒரு கடவுள் போதாது. பல கடவுள்கள் வேண்டும். அவற்றிற்குப் பொண்டாட்டி, பிள்ளைகுட்டி, வைப்பாட்டி இவை எல்லாம் வேண்டும். இப்படியெல்லாம் இருந்தால்தான் அது மதமாகும். ஆனால், புத்தர் முதலில் “கடவுளைப் பற்றிக் கவலை வேண்டாம்.’’ “மனிதனைப் பற்றிக் கவலைப்படு’’ என்று சொல்லிவிட்டார். மோட்சம், நரகம் இல்லை ஒழுக்கம்தான் வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டார். இன்னும் அறிவுதான் முக்கியம் என்றார். ரிஷி சொன்னார், மகான் சொன்னார் என்று நம்பாதே, யார் எதைச் சொன்னாலும் உன் அறிவைக் கொண்டு தர்க்கம் செய்து மிஞ்சுவதை எடுத்துக் கொள் என்று சொல்லிவிட்டார்’’.

என்றுகூறுகிற பெரியார் புத்தியைக் கொண்டு சிந்திப்பவன்தான் புத்தன் என்பதற்கும் குருட்டுத்தனமான மூடநம்பிக்கைகளை ஏற்காமையே பவுத்தம் என்கிற கருத்திற்கும் அழுத்தம் கொடுக்கிறார். கடவுளைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ளலாம். ஆனால், சாதியை ஏற்றுக் கொள்ளவே இயலாது என்பதாகப் பெரியாரின் அன்றைய நீண்ட உரை அமைந்தது குறிப்பிடத்தக்கது.

‘‘சமுதாயத்தில் நலம் ஏற்பட வேண்டுமானால் சாதி ஒழிக்கப்பட வேண்டும். சாதியை ஒழிக்கக் கூடிய ஆட்சி வரவேண்டும். இன்றைய ஆட்சி சாதிகள் ஒழிக்கப்பட வேண்டும் என்ற சொல்லத் தைரியமுள்ள ஆட்சியே தவிர, சாதியை ஒழிக்கத் தைரியமுள்ள ஆட்சியல்ல... சாதி ஒழிய வேண்டுமானால் ராமனுக்கும் கிருஷ்ணனுக்கும் வேலை இல்லை. புராணங்களும் இதிகாசங்களும் ஒழிய வேண்டும். அப்போதுதான் சாதி இல்லாத சமுதாயம் ஆக முடியும்.’’ என்று முடிக்கிறார்.

ஆக பெரியாரின் அரசியல் என்பது கடவுள் மறுப்பு, புராண இதிகாச ஒழிப்பு ஆகியவற்றோடு, சாதி ஒழிப்பை இணைப்பதாக (articulate) உள்ளது. ஆனால், அயோத்திதாசரின் பவுத்தமோ புத்தரைக் கடவுளாக ஏற்றல், இந்துப் புராணங்களையும் தொல்கதைகளையும் மாற்ற மரபுகளிலிருந்து தேடிப்பிடிப்பது என்பதாக உள்ளது. இருவரின் நோக்கங்களும் ஒன்றென வைத்துக் கொண்டாலும் பாதைகள் முற்றிலும் வேறானதாகவும் உள்ளன (மறுபடியும் சொல்கிறேன்: எது சரி என்ற கேள்விக்குள் நாம் இப்போது போகவேண்டாம்). எனவே, பெரியாரால் எந்த வகையிலும் அயோத்திதாசரை முன்மாதிரியாகக் கொள்ளவே இயலாத நிலை இருந்ததை நாம் விளங்கிக் கொள்வது அவசியம். யோசித்துப் பாருங்கள். மேற்கண்ட உரையில் எந்த இடத்தில் அயோத்திதாசரைப் பெரியார் நுழைக்க இயலும்?

“நடைமுறையில்கூட இறை வணக்கங்களையும் பண்டிகைகளையும் ஒழிப்பதாகப் பெரியாரது பார்வை இருந்தது. அயோத்திதாசரின் பார்வையோ புதிய பெயர் சொல்லி, விளக்கம் கூறி எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக் கொள்வதாகவும், கொண்டாடுவதாகவும் இருந்தது. கார்த்திகை தீபத்தை ‘கார்த்துலதீபம்’ எனவும், தீபாவளியை ‘தீபவதி’ப் பண்டிகை எனவும் ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என அயோத்திதாசர் பரிந்துரை செய்வது கவனிக்கத்தக்கது. மொத்தத்தில் பெரியாரின் பகுத்தறிவு சார்ந்த நவீனத்துவப் பார்வையும் அயோத்திதாசரின் தொன்ம மீட்புப் பார்வையும் சந்திக்க இயலாதவையாக இருந்தன என்பதே உண்மை.’’ தருமராஜனே இதை ஏற்றுக் கொள்கிறார்.

“பவுத்தம் தொடர்பான அயோத்திதாசரின் பார்வையை அவருக்குப் பின் முன்னெடுத்துச் செல்வதற்-கு வேறு யாரும் இருக்கவில்லை என்பது வேதனையான உண்மை. அயோத்திதாசரின் மறைவுக்குப் பின்னர் அய்ரோப்பிய மரபுவழி (இந்தப் பெயர் சூட்டல் விவாதத்திற்குரிய ஒன்று _ அ.மா.) வந்த பவுத்தத்திற்கு அதிக மரியாதையும் மேன்மையும் வழங்கப்பட்டன. அயோத்திதாசரின் தமிழ் பவுத்தம் என்ற சிந்தனை இதனால் ஏறக்குறைய மறைந்தே போயிற்று. அவரது வழித்தோன்றல்களே அதனைத் தேக்கமடையச் செய்தனர்.’’ என்று வாக்குமூலம் அளிக்கிற தர்மராஜன் தேவையின்றிப் பெரியாரின் மீது காழ்ப்பைக் கக்குவது ஆய்வு நேர்மையின் பாற்பட்ட செயலாகத் தெரியவில்லை.

-  உண்மை இதழ், 16-31.5.19

பண்டிமணி ஜி.அப்பாதுரையார்(1890-1962)

பண்டிமணி ஜி.அப்பாதுரையார்(1890-1962)

இலக்கியத்தில் மூழ்கி புராண இதிகாசங்களில் திளைத்து,வரலாறு உணர்ந்து தர்க்க ரீதியில் ஆதரங்களோடு வாதிட்ட பகுத்தறிவாதிகள் தமிழகத்தில் மிகக்குறைவு.அவர்களின் சிறந்தவர் பண்டிமணி  ஜி.அப்பாதுரையார்.அவர் வாதத்தில் அன்றைய காலத்து தமிழ்நாடு தூயத்தமிழ் இணைந்தோடும்,கருத்தில் தரம் தெரியும்,திறன் பேசும்,அறன் ஔிரும்,சிந்தனையிலே வீரத்தை காட்டி வாழ்ந்தவர் அப்புலவர் பெருமகனார்.

இவர் 1890 கொங்கு நாட்டில் பிறந்து கோலாரில் வளரந்தவர். தமிழ் ஆர்வமும் அறிவும் பெற்று பண்டிதரானார்.இளமையிலேயே கழைக்கூத்து,மாந்தரீகம்,பில்லி,சூனியம் போன்றவைகளில் நாட்டாங்கொண்டிருந்தார் என்பார்கள்.

1907ல் இவர் வாழ்க்கையில்  பெரும் மாறுதல் ஏற்பட்டது.இதற்க்கு சென்னை ராயபேட்டையிலிருந்து தமிழகத்து முதல் பகுத்தறிவுவாதியான அயோத்திதாச தம்ம தாயகா அவர்களால் வெளியிடப்பட்டுவந்த தமிழன் பத்திரிக்கையும்,அயோத்திதாசரின் எண்ணற்ற விளக்க கூட்டங்களே காரணமாகும்.சமயம்,சமுதாயம்,இலக்கியம் ஆகிய துறைகளில் வல்லவர்களோடு வாதிட்டு வெற்றி காணுவது இவருக்கு கைவந்த கலையாக இருந்தது.1912லிருந்து திராவிடன்,நவசக்தி,விலாசினி,குடியரசு போன்ற பத்திரிகைகளில் சிறப்பான தமிழன் பத்திரிகையிலும் பல்வேறு வகையான அரிய கட்டுரைகளை எழுதி புகழ்பெற்றார்.

ஆரம்ப காலத்தில் கிறிஸ்தவ சமயத்தை ஏற்றிருந்த இவர் 1911ல் தமது 21வயதில் பௌத்தம் தழுவினார் . இதில் மிகவும் ஈடுபாடு கொண்டு  இளைஞர் பௌத்த சங்கத்தை கோலார்,வேலூர்,சென்னை,செங்கல்பட்டு போன்ற இடங்களில் ஏற்படுத்தினார்.சிறுநூல்கள் பல எழுதினார்.எண்ணிலடங்கா அரியக்கூட்டங்களை நடத்தினார்.இவரது நீத்தார் நினைவு நாளில் எங்களுக்குகெல்லாம் முன்பே பகுத்தறிவு பிரச்சாரம் செய்து மக்களை திருத்தியவர் இவர் என்று பெரியார் ஈவெரா அவர்களால் புகழப்பட்டது இங்கு குறிப்பிடதக்கதாகும்.

1917 ல் மாண்டேகு -செம்ஸ்போர்ட் குழுவினருக்கு சமுதாய நிலையை விளக்கியது.1924 ல் காந்தியோடு சமுதாயச் சீர்திருத்தத்தை பற்றி வாதிட்டது ஆகியவை இவரது தொண்டின் சிறப்புகாகும்.1926லிருந்து பள்ளி ஆசிரியராகவும்,கோலார்,தமிழன், பத்திரிக்கை ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார்.புத்தர் அருளறம் என்ற நூலினை படைத்துள்ளார்.1930லிருந்து 1955வரை அவர் செய்த தொண்டு மக்த்தானதாகும்.1962ல் உடல் நலங்குன்றி பஞ்சகந்த பிரிவினையடைந்தார்..

இந்த பெருமகனாரின் வரலாற்றை பதிவு செய்த ஐயா அன்புபொன்னோவியம் அவர்களுக்கு நன்றி..

ஏப்ரல் தலித் வரலாற்று மாதம்.

எத்தர்களை முறியடிக்கும் எதிர்வினை (36) : பெரியாரைப் போற்றிய தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்கள்!



நேயன்


தந்தை பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு எதுவும் செய்யவில்லையென்று ஒரு சிலர் அக்காலத்திலிருந்து தொடர்ந்து குற்றம் சாட்டி வருவதால், தந்தை பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டோருக்குச் செய்தவற்றை இதுவரை ஆதாரங்களோடு விளக்கினோம்.

தந்தை பெரியார் தாழ்த்தப்பட்டோருக்கு எந்த அளவிற்குப் பாடுபட்டிருக்கிறார் என்பதை தாழ்த்தப்பட்டோர் தலைவர்கள், பல்வேறு இடங்களில், பல்வேறு காலங்களில், பல்வேறு சூழல்களில் தந்தை பெரியாரைப் பாராட்டி, பெரியாருக்கு நன்றி தெரிவித்து கூறியுள்ளவற்றை தெரிந்துகொண்டாலே புரிந்து கொள்ளலாம்.

இதோ அவற்றுள் சில:

டெல்லியில் இருந்து பம்பாய் சென்றார் பெரியார். தாராவியில் நடந்த பொதுக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டார். இங்கு பேசிய மராட்டியத் தோழர் மாருதி கன்சே, டாக்டர் அம்பேத்கர் சொல்லி வந்ததை பெரியார் சொல்லி வருகிறார். ‘அவர் வழியில் நடப்போம்’ என்று பேசினார். உத்தரப்பிரதேசத்தைச் சேர்ந்த ராம்கு பேசும்போது, “வடநாட்டில் அம்பேத்கர் செய்துவந்த பிரசாரத்தை தென்னாட்டில் பெரியார் செய்து வருகிறார். அம்பேத்கருக்குப் பிறகு நம் அனைவருக்கும் ஒரே தலைவர் அவர்தான்’’ என்று பேசினார்.

22.2.1959 பரேல் பகுதியிலுள்ள காம்கார் மைதானத்தில் நடந்த குடியரசு கட்சிக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்டார். அக்கட்சியின் பம்பாய் மாநில தலைவர் ஆர்.டி.பண்டாரே தலைமை வகித்தார். அக்கட்சியின் தொண்டர் படையினர் அணிவகுப்பு மரியாதை கொடுத்தனர். மேடையில் இருபுறமும் குடியரசு கட்சியின் கொடியும் புத்தர், அம்பேத்கர் படமும் இருந்தது. வரவேற்றுப் பேசிய காம்ளே, இதற்கு முன் பெரியார் _ அம்பேத்கர் சந்திப்பு (1940) நடந்தபோது தானும் உடன் இருந்ததாகச் சொன்னார். அம்பேத்கர் படத்துக்கு பெரியார் மரியாதை செலுத்தினார்.

தலைமை தாங்கிய பண்டாரே பேசும்போது, ‘பெரியாருக்கும் அம்பேத்கருக்கும் ஒரே கொள்கைதான்’ என்றார். இறுதியாகப் பேசும்போது, “பெரியார் அவர்களது அறிவுரைப்படியும் அம்பேத்கர் காட்டிய வழியிலும் நிற்க வேண்டும்’’ என்று பேசினார் பண்டாரே. (‘விடுதலை’ 25.2.1959)

24.2.1959 அன்று பம்பாய் நகரின் சேம்பூர் டவுன்ஷிப் காலனி சர்ச்பிள் மைதானத்தில் சேம்பூர் பவுத்த ஜன் சாகித் மண்டல் சார்பில் பொதுக்கூட்டம் நடந்தது. பம்பாய் சித்தார்த்தர் கல்லூரி மராத்திய பேராசிரியர் காஸ்டுருடே தலைமை வகித்தார். பெரியார் _ அம்பேத்கர் இருவருக்கும் இருந்த நட்பு, கொள்கை ஒற்றுமை பற்றி காஸ்டுருடே பேசினார். மேடையில் இருந்த புத்தர், அம்பேத்கர் படங்களுக்கு பெரியார் மலர் மாலை அணிவித்தார். (‘விடுதலை’ 3.3.1959)

ஜோதிபா ஃபூலேவின் அமைப்பான பகுஜன் சமாஜை தாய்க்கழகமாகக் கொண்ட கிளைக் கழகமான சத்திய சோதக் சமாஜ் கூட்ட-த்தில் பெரியார் கலந்து கொண்டார். 24.2.1959 அன்று ஃபூலே மைதானத்தில் இது நடந்தது. இந்தக் கூட்டத்தில் கலந்துகொண்ட பிறகுதான் தனக்கு ஃபூலே பற்றி தெரிய வந்ததாக பெரியார் கூறுகிறார்.

100 வருடங்களுக்கு முன்பே மகாத்மா ஃபூலே என்பவர் இந்தக் கருத்தக்களை வைத்து தொண்டாற்றி வருகிறார்கள் என்று விச்சாரே சொன்னார்கள். அந்த விஷயம் இதே கருத்துக்களை பல்லாண்டுகளாகப் பிரச்சாரம் செய்துவரும் எனக்கு இப்பொழுதுதான் தெரிய வந்தது. நமது நிலைமை இப்படி இருக்கிறது. இந்தியாவில் முட்டாள்களையும் பைத்தியக்காரர்களையும் உலகத்திற்கெல்லாம் விளம்பரம் செய்கிறார்கள். ஆனால், இது மாதிரி விஷயங்கள் எல்லாம் நமக்குள் ஒருவருக்கொருவர் இருட்டடித்து அடக்கி நம்மை ஆளுகிறார்கள்’’ என்று பேசினார்.

பம்பாய் வாழ் கொலாபா மக்கள் பெரியாருக்கு வரவேற்பு கொடுத்தார்கள். கொலாபா குடியரசு கட்சியின் கிளைத் தலைவரான எஸ்.டி.அகீர் பேசும்போது, “டாக்டர் அம்பேத்கருக்குப் பின் வேறு தலைவர் எங்களுக்கு இல்லை. நீங்கள்தான் எங்களுக்கு வழிகாட்டியாக இருக்க வேண்டும்’’ என்று கூறினார்.

உத்தரப் பிரதேச மாநில இந்தியக் குடியரசுக் கட்சித் தலைவர் சாடிலால் சாந்தி, ‘வடநாட்டில் பெரியார்’ என்று ஒரு கட்டுரை எழுதினார். வட இந்தியாவில் பெரியாருக்கு கிடைத்த வரவேற்பை அதில் அவர் விவரித்துள்ளார். படிக்கவே பிரமிப்பாக இருக்கிறது. அவர் ஆங்கிலத்தில் எழுதிய கட்டுரையை 1962 விடுதலை மலர் தமிழில் மொழிபெயர்த்து வெளியிட்டு உள்ளது. சாடிலால் சாந்தி எழுதிய கட்டுரையின் வரிகள்:

“பெரியார் அவர்கள் எப்போதுமே ஒடுக்கப்பட்ட மக்களின் நலத்தைப் பற்றிய கவலை கொண்டு அவர்களுக்கு தக்க சமயத்தில் ஏற்ற முறைகளைக் கையாண்டு நலம் தேடித் தருவதில் கருத்துக் கொண்டு உழைத்து வருவதை நான் அறிவேன். பெரியார் அவர்களது இயக்கமான திராவிடர் கழகத்தின் ஒவ்வொரு நடவடிக்கையும் வட இந்தியாவிலுள்ள நாங்கள் மிகவும் விரும்பி அறிவதுடன் அவ்வழியில் உந்தப்பட்டு ஊக்கமடைந்து வருகிறோம். இதனாலேயே பெரியாரவர்கள் தென்னாட்டுக்கு மட்டும் தலைவராகக் கருதப்படாமல் இந்நாட்டின் மற்றப் பகுதிகளிலும் உள்ள அனைவருக்கும் தலைவராகவும் நாட்டின் தந்தையாகவே கருதப்படுபவராக விளங்குகிறார்.’’ என்று குறிப்பிட்ட சாடிலால் சாந்தி, அன்றைய தினம் பெரியாருக்கு தரப்பட்ட வரவேற்பையும் எதிரிகளின் எதிர்ப்பையும் எழுதி இருக்கிறார்.

1959ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 8இல் பெரியார், கான்பூர் செல்கிறார். ரயில் நிலையத்தில் 20 ஆயிரம் பேர் வரவேற்பு தருகிறார்கள். சுமார் நான்கு மைல் நீளத்துக்கு மாபெரும் வரவேற்பு ஊர்வலம் நடக்கிறது. இந்து மத பெரியவர்கள், பெரியாருக்கு எதிராக துண்டுப் பிரசுரம் வெளியிட்டுள்ளார்கள். ‘பெரியார் வந்தால் விபரீதம் நிகழும்’ என்று அதில் இருக்கிறது. “இதையறிந்த நமது மக்கள் (தாழ்த்தப்பட்ட, பிற்படுத்தப்பட்ட வகுப்பு மக்கள்) கொதிப்புற்று பளபள ஒளி வீசும் பட்டாக் கத்திகளுடனும் துப்பாக்கிகளை ஏந்தியும் பெரியாரைப் புடைசூழ நின்று மிக அதிக ஊக்கத்துடனும் உத்வேக உணர்ச்சியுடனும் ஒளி முகத்துடனும் ஊர்வலத்தை நடத்தி முன்னேறிச் சென்றனர்’’ என்கிறார் சாடிலால் சாந்தி.

பெரியார் வருகை தரும் நாளன்று அந்தக் கூட்டத்தின் எழுச்சியை தடுப்பதற்காக காங்கிரஸ் கட்சியினர் வேறு ஒரு கூட்டத்தை ஏற்பாடு செய்கிறார்கள்.

அன்றைக்கு மத்திய உள்துறை அமைச்சராக இருந்த பண்டித கோவிந்த வல்லபந்த், உ.பி. முதலமைச்சர் சம்பூரணானந்தர் ஆகியோர் பங்கேற்ற கூட்டம் பிசுபிசுத்துப் போய் தோல்வி கண்டது என்று எழுதுகிறார் சாடிலால் சாந்தி. பெரியார் பேசிய கூட்டத்தில் ஒரு லட்சம் பேர் கலந்து கொண்டனர் என்கிறார் இவர்.

பெரியாரின் இரண்டு மணி நேர பேச்சைக் கேட்ட மக்கள், “பெரியார் அவர்களின் தலைமையையேற்று அவர் குறிப்பிட்ட நேரத்தில் தங்கள் உயிரையும் கொடுத்து அவர் இட்ட பணிகளை நிறைவேற்றத் தயாரென்று உறுதி பூண்டனர்’’ என்கிறார் சாடிலால் சாந்தி.

நம் அனைவரையும் நடத்திச் செல்ல பெரியார் ஈ.வெ.ரா அவர்கள் நீண்ட காலம் சுகவாழ்வு எய்த வேண்டுமென்று மனதார விரும்புகிறோம். பெரியார் அவர்களைத் தலைவராகப் பெற்றமைக்கு நாம் மிகவும் பெருமைப்படுகிறோம். இந்திய இயக்கங்களின் வரலாற்றில் பெரியார் மிகச் சிறந்த தலைவராகப் பொறிக்கப்படுபவராக இருப்பதுடன், இந்த எண்பத்து நான்கு வயதிலும் பெரியார் அவர்கள் புரட்சியின் சின்னமாக விளங்குகிறார்கள். தாழ்த்தப்பட்டுக் கிடப்பவர்களின் ஊக்கத்துக்கு ஊன்று கோலாகத் திகழும் தலைவர் அவரேயன்றி வேறெவர் தலைவர்?’’ என்று எழுதி இருக்கிறார் சாடிலால் சாந்தி. தமிழகத்தைத் தாண்டி பெரியாரின் தாக்கம் எப்படி இருந்தது, பெரியாரை வட இந்தியர்கள் கூட மிகச் சரியாக அடையாளம் கண்டார்கள் என்பதற்கான சான்று இது. பெரியாரை அம்பேத்கர் ஏற்றுக் கொண்டது மட்டுமல்ல, இந்தியக் குடியரசு கட்சித் தலைவர்களும் எப்படி எல்லாம் ஏற்றுக் கொண்டார்கள் என்பதே பெருமைக்குரியதாக இருக்கிறது.

                                                                  (தொடரும்)

 - உண்மை இதழ், 16-31.5.19